Πού θα γεννιέται και πού θ’ ανατρέφεται η αγάπη;


Official Blog  –  Twitter   –  Instagram  –  WordPress  –  Medium  –  Youtube

eyes



Μια φορά κι έναν ανήσυχο καιρό, η Δικαιοσύνη, μεγαλόπρεπη κι επιβλητική, θεάθηκε να κάθεται μόνη, στο κατώφλι τ’ ουρανού. Tην είδε ο Xρόνος και την πλησίασε:

-Τι συμβαίνει; τη ρώτησε με έγνοια.

Έστρεψε το βλέμμα της προς το μέρος του, κι εκείνος διέκρινε στο βάθος του μια κηλίδα στεναχώριας.

-Ανησυχώ! του απάντησε με σοβαρότητα. Είναι πολλή η ελευθερία εκεί κάτω… είναι πάρα πολλή και δεν μπορώ να τα βγάλω πέρα μαζί της. Ένας ορμητικός χείμαρρος είναι και παρασέρνει ό,τι αγνό βρίσκει στο πέρασμα του. Οι άνθρωποι, πολύ ελεύθερα αδικούν… εξαπατούν, κακοκαρδίζουν, καταστρέφουν ο ένας τον άλλο.

Εκείνοι όμως… εκείνοι είναι διαφορετικοί. Με υπολογίζουν… ακόμη. Με προστατεύουν… ακόμη, με θέλουν μέσα στη ζωή τους… ακόμη. Αν περάσεις και διαβείς ανάμεσα στις αυθεντικές σκέψεις τους και στα χιλιόχρωμα συναισθήματα τους, θα με συναντάς πάντοτε στην πρώτη γραμμή, να διαφεντεύω και να φυλάω την ύπαρξη τους.

Έσκυψε το κεφάλι της και άφησε τη ματιά της να πλανηθεί πάνω στ’ αγέρωχα βουνά, να σεργιανίσει ανάμεσα στις κορυφές των πανύψηλων δέντρων, να βουτήξει μέσα στις θάλασσες και στους ωκεανούς κι ύστερα ν’ αναδυθεί για να δει… να δει στεριά! Ταραζόταν κάθε φορά που τους εντόπιζε να κινούνται ανάμεσα στους υπόλοιπους ανθρώπους.

Ας γνώριζαν τουλάχιστον πως η μεγαλύτερη αδυναμία τους είναι η … (σε εξέλιξη…)

love

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s